Rust

Vertaald uit een poëtisch stuk van David Whyte

Rust is het gesprek tussen wat we graag doen en hoe we graag zijn.

Rust is de essentie van geven en ontvangen; een daad van herinnering, verbeeldend en intellectueel, maar ook mentaal en fysiek.

Rusten is het opgeven van de toch al uitgeputte wil als het belangrijkste instrument van inspanning, met zijn eindeloze honger om zichzelf te belonen door behaalde doelen.

Rusten is het opgeven van zorgen maken en piekeren, en van de rusteloze overtuiging dat er iets mis is met de wereld tenzij wij daar zijn om het te herstellen.

Rusten is, letterlijk of figuurlijk, terugvallen van uiterlijke doelen, en de focus verschuiven, niet naar een innerlijke, statische "bull's eye" van perfectie of kalmte, maar naar een innerlijke staat van natuurlijke uitwisseling.

Het sjabloon van rust is de natuurlijke uitwisseling van het lichaam dat ademt: het autonome geven en ontvangen dat de basis en de maatstaf van het leven zelf vormt.

We zijn in rust wanneer we een levendige uitwisseling zijn tussen wat binnenin ligt en wat buiten ons ligt; wanneer we een boeiend gesprek zijn tussen de mogelijkheden van onze verbeelding en de kansen om dat innerlijke beeld werkelijk te maken in de wereld.

We zijn in rust wanneer we de dingen met rust laten — en onszelf ook — om te doen waar we het best in zijn: ademen zoals het lichaam bedoeld is om te ademen, wandelen zoals we bedoeld zijn te wandelen, leven in het ritme van een huis en een thuis, geven en nemen in koken en schoonmaken.

Wanneer we op die eenvoudige, fundamentele manier geven en ontvangen, staan we het dichtst bij het authentieke zelf — en dat zelf is het meest nabij wanneer we het meest uitgerust zijn.

Rust is geen zelfzuchtigheid; rust is een voorbereiding om het beste van onszelf te geven — en, misschien nog belangrijker, om op een plek te komen waar we kunnen begrijpen wat ons al gegeven is.

De vijf niveaus of lagen van rust.

In de eerste laag van rust ligt het gevoel van stoppen — het opgeven van wat we deden of hoe we waren.

In de tweede niveau ligt het gevoel van langzaam thuiskomen, de fysieke reis terug naar het ongedwongen, niet-geplaagde zelf, alsof we proberen de weg of zelfs de bestemming zelf te herinneren.

In de derde is er een gevoel van genezing, van zelfvergeving en van aankomst.

In de vierde laag, diep in de oeroude uitwisseling van de adem, is er het geven en het nemen, het zegenen en het gezegend worden, en het vermogen om van beide te genieten.

De vijfde laag is een gevoel van absolute gereedheid en aanwezigheid, een vreugde in en een verwachting van de wereld en al haar vormen; een gevoel de ontmoeting zelf te zijn tussen binnen en buiten, en het gevoel dat het geven en ontvangen in één spontane beweging plaatsvinden.

Een diepe ervaring van rust is het sjabloon voor volmaaktheid in de menselijke verbeelding — een perspectief vanwaaruit we de uiterlijke specifieke vormen van ons werk en onze relaties kunnen waarnemen, terwijl we gevoed worden door de gedeelde, fundamentele gave van de adem zelf.

Vanuit dit perspectief kunnen we in rust zijn terwijl we een uitgebreide maaltijd bereiden voor een aankomende menigte, of terwijl we de hoogste berg beklimmen, of thuis zitten, omringd door de chaos van een liefdevol gezin.

Uitgerust zijn we klaar voor de wereld, maar niet gegijzeld door haar; uitgerust, geven we opnieuw om de juiste dingen en de juiste mensen, op de juiste manier.

In rust herzien we onze doelen - die ons genereuzer maken, moediger, meer een uitnodiging — meer iemand die we zelf willen herinneren, en iemand die ook anderen zouden willen herinneren.